آغاز

دنیای مجازی، برای من کاملا یک دنیای واقعی ست. اکنون بخشی از زندگی من است. گاهی فکر می کنم که اگر یک مدت به این دنیا دسترسی نداشته باشم، چه خواهد شد؟ به شدت احساس تعلق دارم به این دنیای زیبا؛ با کسانی آشنا می شوی که هرگز ندیده ای شان و شاید هم هرگز نبینی شان؛ اما به شدت به همدیگر نزدیک هستید. موافقت ها و مخالفت ها گاهی چنان بالا می گیرد که باور نکردنی می شود.
این دستاورد دنیای مدرن است. وقتی با چند سال پیش مقایسه می کنم یا با آنچه پدر و مادرم درباره ارتباطات چند دهه پیش تر سخن می گویند اصلا باورم نمی شود که دنیا به این سرعت متحول شده باشد. راستی ما از دستاوردهای دنیای جدید چگونه استفاده می کنیم؟ در کدام مسیر در حال حرکت هستیم؟ از این همه پیشرفت و تکنولوژی داریم در چه جهتی بهره می بریم؟ برای سرگرمی و گذراندن وقت یا برای رشد و تعالی و اوج گرفتن و کمال یافتن و به کمال رساندن؟ خیلی وقت ها خودمان هم درست متوجه نمی شویم که در چه دنیایی بسر می بریم و با کدام ابزارها کار می کنیم. نکته مهم دیگر این است که این ابزارها چقدر به ما کمک کرده اند تا از سرگردانی و حیرت بیرون بیاییم؟ تردیدی نیست که ابزارهای مدرن سهولت های بسیاری را برای دنیای ما فراهم کرده است اما برای دنیای واقعی و حقیقی و نهایی ما چقدر توانسته است که سهولت فراهم کند؟ چقدر این ابزارها توانسته عقل ما را بارور کند؟ ایا تابحال فکر کرده ایم که ارتباطات وسیع دنیای مدرن ما را به کدام سمت می برد؟